วันเสาร์ที่ 16 มกราคม พ.ศ. 2553

แด่แม่คนที่สามของฉัน


           แม้นเวลาผ่านเนิ่นนานสักแค่ไหน


          แต่หัวใจของนักเรียนยังเฝ้าฝัน

    จะยังรักคุณครูทุกทุกวัน

      ให้เหมือนกับวันวานที่ผ่านมา

     ทุกคำสอนของคุณครูที่มอบให้

    จะติดตรึงซึ้งฤทัยเป็นหนักหนา

   จะน้อมนำทุกอย่างที่ให้มา

     เป็นปรัชญาให้ชีวิตก้าวต่อไป

ขอบพระคุณคุณครูของหนูนี้

และจดจำสิ่งดีดีที่มอบให้

หากจากนี้มีโอกาสในวันใด

หนูคงได้กลับกราบแทบตักครู

ทุกคำสอนจากครูจะไม่ลบ

หากได้พบครูคงไม่ลืมหนู

แม้เวลาผ่านนานศิษย์ไม่ลืมครู

ขอครูได้รับรู้ด้วยหัวใจ

หากกลอนนี้ที่เขียนมาไม่ไพเราะ

ไม่เสนาะเหมือนดังกลอนไหนไหน

แต่กลอนนี้เขียนออกมาจากใจ

ของลูกศิษย์ที่เติบใหญ่ของคุณครู